กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 11 มีภัยแต่ไร้เหตุร้าย (ตอนต้น)
“เธออยากแลกอะไร?”
“ฉันอยากแลกยาแก้ไข้”
เหอหนิงส่ายหน้า “ไม่พอ”
เสบียงที่อัดแน่นอยู่ในมิติของเธอ ทำให้เธอไม่ได้สนใจอาหารที่อยู่ในถุงของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แต่เธอต้องการให้เด็กหนุ่มตรงหน้าตระหนักว่าโลกใบนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว
โลกเปลี่ยนไป คนย่อมต้องเปลี่ยนตาม ความเห็นแก่ตัวและการแทงข้างหลังถือเป็นเรื่องเล็กน้อย
หลิงจื่ออี้มองเหอหนิงด้วยความอับอายและโกรธเคือง จากนั้นเขาก็กัดฟันแน่นแล้วหันหลังกลับบ้านไป
ในตอนที่เหอหนิงคิดว่าเด็กคนนี้ถอดใจไปแล้ว เขาก็เดินออกมาจากข้างในอีกครั้ง ในมือมีไข่ไก่เพิ่มมาอีกครึ่งกล่อง น่าจะประมาณเจ็ดถึงแปดฟอง
“รวมพวกนี้ด้วยพอไหม?”