บทที่ 94 - หญ้าหนึ่งต้น สะเทือนสามภพ

บทที่ 94 - หญ้าหนึ่งต้น สะเทือนสามภพ

ริมสระน้ำ เจียงเหอนั่งจนเริ่มรู้สึกเมื่อยล้าเล็กน้อย

ลูกปลาชิงอวี๋ไม่กี่ตัวนั้นเติบโตอย่างน่าอัศจรรย์ ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ก็โตจนมีขนาดเท่าฝ่ามือแล้ว

พวกมันว่ายวนเวียนหยอกล้อกับต้นหญ้าหางหมาที่เขาจุ่มลงไปในน้ำ เกล็ดปลาสะท้อนแสงแดด ส่องประกายรัศมีเนื้อหยกอันอบอุ่นเป็นวงระลอกคลื่น

"ต่อให้โตเร็วแค่ไหน ก็ต้องรอให้ขุนจนอ้วนท้วนก่อนถึงจะเอาลงหม้อได้"

เจียงเหอลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย ร่างกายส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะดั่งถั่วคั่ว

เขาเหลือบมองต้นหญ้าหางหมาในมือที่ถูกปลาตอดจนแหว่งวิ่น สะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ โยนสิ่งของไร้ประโยชน์นี้ออกไปนอกลานเรือน

วัชพืชต้นนั้นวาดเป็นเส้นโค้งอันแสนธรรมดาสามัญ

ทว่าในชั่วพริบตาที่มันข้ามพ้นรั้วเถาน้ำเต้า มันกลับเลือนหายไป

ดั่งหยดน้ำหมึกที่ตกลงสู่ก้นสมุทรลึก ไร้เสียงไร้ร่องรอย และไร้เงาตามตัว