บทที่ 67 - พวกเราเผ่ามดต่างหากคือราชันแห่งการเพาะปลูกแต่กำเนิด

บทที่ 67 - พวกเราเผ่ามดต่างหากคือราชันแห่งการเพาะปลูกแต่กำเนิด

เขาปู้โจว วังผานกู่

บรรยากาศภายในวังหนักอึ้งดั่งน้ำแข็งโบราณหมื่นปี ถึงกับสะกดข่มปราณชั่วร้ายสะเทือนฟ้าดินที่หมุนวนอยู่รอบกายาร่างยักษ์ค้ำฟ้าทั้งสิบเอ็ดตนเอาไว้ได้

ความอึดอัดคับแค้นใจและความสับสนงุนงงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน กำลังวนเวียนอยู่ในก้นบึ้งหัวใจของเหล่าบรรพชนมดทุกคน

"พี่ใหญ่ เจ้าพวกตัวบัดซบที่ทะเลบูรพาพวกนั้นมันกำลังเล่นตุกติกอะไรกันแน่"

จู้หรงผู้อารมณ์ร้อนเป็นคนแรกที่ทนอัดอั้นต่อไปไม่ไหว ฝ่ามือใหญ่ดั่งพัดใบลานตบลงบนโต๊ะหินอย่างแรง ประกายไฟแตกกระจายไปทั่วทั้งวัง สุ้มเสียงดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าผ่า

"พลังชีวิตที่หวานเลี่ยนชวนคลื่นไส้นั่นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เขาแผดเสียงคำรามลั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ "อยู่ห่างกันตั้งร้อยล้านลี้ กลิ่นอายยังลอยมาแตะจมูกจนทำให้ข้าเกิดเพลิงโทสะในใจ และที่ไร้สาระที่สุดคือ ภายในนั้นมันยังแฝงไปด้วย...ความเบิกบานสำราญใจบ้าบออะไรนั่นอีก"

จู้หรงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี