บทที่ 59 - ขี้เหร่ไปนิด เอามาทำปุ๋ยให้เจ้าพอดีเลย

บทที่ 59 - ขี้เหร่ไปนิด เอามาทำปุ๋ยให้เจ้าพอดีเลย

ทงเทียนเจี้ยวจู่เดินตามหลังเจียงเหอไปติดๆ ทุกๆ ถ้อยคำของท่านอาจารย์ประหนึ่งเสียงระฆังยามเช้าและกลองยามเย็น ทุบกระหน่ำลงบนจิตแห่งมรรคาของนักบุญที่เพิ่งได้รับการหล่อหลอมสร้างใหม่ของเขาอย่างจัง

ถูกต้องแล้ว

ศิษย์พี่หยวนสื่อใช้หลักการอัน "ถูกต้อง" จนเย็นยะเยือกชุดนั้น มา "เทศนาสั่งสอน" จนเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าของท่านอาจารย์ปู่เฉาตายไป หากตัวเขาใช้มรรคาอันยิ่งใหญ่แห่ง "การช่วงชิง" เข้าไปขัดขวางหักหาญตรงๆ มิเท่ากับเข้าไป "โต้วาทีในคัมภีร์" กับเขาหรอกหรือ

การใช้หลักการหนึ่งไปต่อกรกับอีกหลักการหนึ่ง ท้ายที่สุดก็มีแต่จะตกสู่กรงขังทางตรรกะที่ฝ่ายตรงข้ามวางกับดักไว้ล่วงหน้าเท่านั้น

ท่านอาจารย์ต่างหากคือปรีชาญาณอันยิ่งใหญ่ที่แท้จริง ก้าวข้ามกระดานหมากเพื่อก้มมองดูเกมหมาก ไม่ร่วมโต้วาทีในคัมภีร์กับเจ้าแม้แต่ตัวอักษรเดียว ทว่าลงมือคว่ำโต๊ะของเจ้าลงตรงๆ เลยต่างหาก

ในใจของทงเทียนลุกโชนไปด้วยความตื่นเต้น เขาเฝ้ารอคอยอย่างยิ่งว่า ท่านอาจารย์จะนำเอา "ยาแรง" อันสะเทือนฟ้าดินระดับใดออกมา เพื่อรักษาเยียวยาเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าที่ถูกหลักการของสำนักคัมภีร์สวรรค์แปดเปื้อนนี้