บทที่ 57 - ทงเทียนกลับมา ถั่วพวกนี้ทำไมถึงเหี่ยวเฉาแล้วล่ะ

บทที่ 57 - ทงเทียนกลับมา ถั่วพวกนี้ทำไมถึงเหี่ยวเฉาแล้วล่ะ

เกาะจินอ๋าว เมฆหมอกแห่งความโศกเศร้าเข้าปกคลุมอย่างหนัก

ความปีติยินดีและความฮึกเหิมหาญกล้าบนใบหน้าของเหล่าเซียนสำนักศัสตราเทวะนับหมื่น บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกตกใจและความมึนงงสับสนที่สลักลึกถึงกระดูกดำไปนานแล้ว

พวกเขายืนล้อมรอบแปลงนาแห่งเต๋าที่เคยฝากฝังความหวังอันสูงสุดไว้ เฝ้ามองดูต้นกล้าถั่วที่มีปราณสีม่วงอบอวลเหล่านั้น กำลังเหี่ยวเฉา ใบเปลี่ยนเป็นสีเหลือง และสูญเสียสัจธรรมเต๋าไปทั้งหมดด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ความรู้สึกเช่นนั้น ประหนึ่งเฝ้ามองดูบุตรมังกรผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ในบ้านตนเอง ถูกคนอื่นใช้กฎระเบียบประเภท "ทำเพื่อเจ้า" บ่นสั่งสอนจนกลายเป็นคนโง่เขลาปัญญาอ่อนไปทั้งเป็น

ที่น่าเจ็บใจคือแม้แต่เงาร่างของฝ่ายตรงข้ามก็ยังแตะต้องไม่ถึง ทำได้เพียงยืนมองดูตาปริบๆ อย่างไร้หนทาง

ในจังหวะที่ความสิ้นหวังแทบจะควบแน่นเป็นรูปธรรม จนกดทับเหล่าเซียนนับหมื่นแทบจะหายใจไม่ออกนั้นเอง

แรงกดดันแห่งนักบุญอันไพศาลไร้ขอบเขต ทว่าเก็บซ่อนประกายแสงไว้ภายใน ก็พลันร่อนลงมาจากเก้าชั้นฟ้า

กลิ่นอายสายนี้ เหล่าศิษย์สำนักศัสตราเทวะคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"เป็นท่านอาจารย์"