บทที่ 36 - ชามข้าวที่หายไป

บทที่ 36 - ชามข้าวที่หายไป

เจียงเหอยืนเท้าสะเอว พลางชื่นชมค้างน้ำเต้าสไตล์หลังสมัยใหม่ที่ตนลงมือสร้างขึ้นมาด้วยตนเองอย่างเพลิดเพลินใจ จู่ๆ ก็ถูกเสียงตะโกนเรียกเสียงดังลั่นจากด้านหลังทำให้ตกใจสะดุ้งโหยง

เสียงนั้นแฝงไว้ด้วยเสียงสะอื้น คล้ายกับบรรจุความน้อยเนื้อต่ำใจและความคาดหวังอันไร้ขอบเขตไว้ พลังการทะลุทะลวงช่างรุนแรงยิ่งนัก

เจียงเหอนิ่งอึ้งไป หมุนตัวกลับมามอง

เห็นเพียงนอกรั้วไม้ไผ่ของลานเรือน มีคนสองคนมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ

คนหนึ่ง มีใบหน้าที่อมทุกข์อย่างแท้จริง ใบหน้านั้น ประหนึ่งถูกเจ้าหนี้ทั่วทั้งพิภพดึกดำบรรพ์ตามทวงหนี้มานานถึงแปดล้านปี ทุกๆ รอยย่นบนใบหน้าล้วนเขียนไว้ด้วยคำว่า "ยากจน" และ "โชคร้าย"

ส่วนอีกคนหนึ่ง ศีรษะโล้นเกลี้ยงเกลามันวาว ภายใต้แสงตะวันยามอัสดงยังสะท้อนแสงวิบวับ แววตากลอกไปกลอกมา เผยให้เห็นความเจ้าเล่ห์เฉลียวฉลาด หรือจะกล่าวว่า...ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจเท่าใดนัก

เจียงเหอมองสำรวจพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในใจก็พอจะคาดเดาได้รางๆ

ดูจากการแต่งกาย แม้จะเก่าขาด ทว่าก็ยังนับว่าสะอาดสะอ้าน ดูจากสีหน้าท่าทาง คนหนึ่งกลัดกลุ้มอมทุกข์ อีกคนหนึ่งร้อนรนใจจนแทบรอไม่ไหว

แปดในสิบส่วนคงเป็นคนหลงทาง หรือไม่ก็เป็นคนที่หนีความยากจนมาจากป่าเขาลึกเพื่อมาหางานทำเลี้ยงชีพ