บทที่ 30 - ม่านหมอกมลพิษ

บทที่ 30 - ม่านหมอกมลพิษ

ตงหวงไท่อียี่รู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้าและหกของตน กำลังถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นขยี้และบิดย้ายตำแหน่งอย่างรุนแรง

เจ็บปวด

เจ็บปวดรวดเร้าจนยากจะพรรณนา

กฎเกณฑ์แห่งสายน้ำอันนุ่มนวลถึงขีดสุดของก้งกงนั้น ดูผิวเผินเหมือนอ่อนโยน ทว่าแท้จริงแล้วกลับแปรเปลี่ยนเป็นเข็มเหล็กกล้าที่มองไม่เห็นนับร้อยล้านเล่ม ทะลวงผ่านพลังปีศาจคุ้มกายของเขาเข้าไปนานแล้ว และในยามนี้ กำลังอาละวาดทำลายล้างอยู่ภายในแขนขากระดูก เส้นชีพจร และอวัยวะภายในของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ความเจ็บปวดประหนึ่งระลอกคลื่นยักษ์อันเชี่ยวกราก ซัดกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอกๆ แทบจะกลืนกินวิญญาณดั้งเดิมของเขาให้จมดิ่งลงไปโดยสิ้นเชิง

"พี่ใหญ่..."

เขาฝืนส่งประกายจิตวิญญาณออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแฝงความสะอื้นและความน้อยเนื้อต่ำใจที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่รู้สึกตัว

พี่ใหญ่ ท่านจะหยั่งรู้เต๋าก็หยั่งรู้ไปสิ ขอร้องล่ะ อย่าเอาข้ามาเป็นกระสอบทรายได้หรือไม่

นี่มันใช่การหยั่งรู้เต๋าที่ไหนกัน