บทที่ 25 - เต๋าจู่ยุ่งยิ่งนัก ชาวนาปลูกดอกไม้

บทที่ 25 - เต๋าจู่ยุ่งยิ่งนัก ชาวนาปลูกดอกไม้

วังเทพวายุ

สถานที่แห่งนี้ดำรงอยู่เนิ่นนานดั่งนิรันดร์ แขวนลอยอยู่เหนือสวรรค์สามสิบสามชั้น

มันหลอมรวมสอดคล้องกับวิถีสวรรค์ ไร้ฝุ่นละอองแปดเปื้อน ทุกห้วงเวลาล้วนหมุนเวียนไปด้วยเสียงแห่งสัจธรรมเต๋าอันเป็นแก่นแท้ดั้งเดิมที่สุด

ทว่าในวันนี้ ดินแดนอันสงบเงียบนิรันดร์แห่งนี้ กลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดชะงักงันที่คล้ายมีคล้ายไม่มี

บนแท่นสูง ดวงตาที่ปิดสนิทของหงจวินเต๋าจู่ ค่อยๆ ลืมขึ้น

นั่นคือดวงตาแบบใดกัน

ภายในนั้นไร้ความยินดีไร้ความโกรธ ไร้ความเศร้าไร้ความสุข คล้ายกับมีเพียงภาพการก่อกำเนิด ดับสูญ และเวียนว่ายตายเกิดของโลกพิภพดึกดำบรรพ์ทั้งใบสะท้อนอยู่

ทว่าในชั่วขณะนี้ ในส่วนลึกของดวงตาคู่ที่ควรจะไร้ความยินดีไร้ความโศกเศร้า กลับซุกซ่อนความ...สับสนงุนงงที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยรู้สึกตัวมาก่อน

เขา คือเต๋าจู่