บทที่ 23 - โฮ่วถู่หยั่งรู้เต๋า

บทที่ 23 - โฮ่วถู่หยั่งรู้เต๋า

คำว่า "กฎเกณฑ์" ที่คนหนุ่มผู้นั้นบ่นพึมพำออกมา ชัดเจนว่าเป็นเพียงหลักการเกษตรของชาวนาที่เรียบง่ายที่สุด ทว่าเมื่อเข้าสู่หูของนาง กลับลึกล้ำพิสดารและชี้ตรงสู่ต้นกำเนิดแห่งมรรคา ยิ่งกว่าสุรเสียงแห่งมรรคาอันยิ่งใหญ่ของหงจวินเต๋าจู่ในวังเทพวายุเสียอีก

บรรดาพี่ชายเข้าใจผิดไปแล้ว

พวกเขาได้ยินเพียงคำว่า "กำจัดศัตรูพืช" จากปากของผู้อาวุโส จึงหลงคิดไปว่ามรรคาอันยิ่งใหญ่อยู่ที่การเข่นฆ่า

ทว่าพวกเขากลับมองข้ามไปว่า รากฐานที่แท้จริงของผู้อาวุโส คือผืนแผ่นดินแห่งนี้ คือหมื่นสรรพสิ่งที่มีพลังชีวิตไม่สิ้นสุดบนผืนดินนี้

การเข่นฆ่า เป็นเพียงวิธีการ ทว่าการพิทักษ์รักษา "แปลงพืชผล" แห่งนี้ไว้ ต่างหากคือเป้าหมายสูงสุด

ส่วนตัวนางเอง ในฐานะที่เป็นบรรพชนมดแห่งปฐพี กลับไม่เคยคิดหาวิธีพิทักษ์รักษาผืนแผ่นดินใหญ่นี้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับปล่อยให้บรรดาพี่ชายออกไปทำศึกสงครามเข่นฆ่าบนพิภพดึกดำบรรพ์ตามอำเภอใจ จนทำให้ขุนเขาสายน้ำพังทลาย ไอแค้นเสียดฟ้า

เช่นนี้แล้ว จะต่างอะไรกับพวกศัตรูพืชที่แอบขโมยเสบียงอาหารเล่า

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ความละอายใจอันไร้ขอบเขตก็เอ่อล้นขึ้นมาในอกของโฮ่วถู่