บทที่ 5 - ผู้อาวุโส โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย

บทที่ 5 - ผู้อาวุโส โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วย

กลิ่นอายอันคมกริบถึงขีดสุดนั้น ประหนึ่งเข็มเหล็กกล้าที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน ระเบิดทะลักออกจากร่างของทงเทียนเจี้ยวจู่ พุ่งทะยานขึ้นสู่หมู่เมฆ

อากาศในลานเรือนคล้ายกับถูกกรีดเฉือน ใบของต้นไผ่ขมบนรั้วส่งเสียงสั่นไหวซ่าๆ แม้แต่ไก่บ้านสายเลือดหยวนเฟิ่งสองสามตัวที่กำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหาร ก็ยังตกใจจนหดคอ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เจียงเหองุนงงจนทำอะไรไม่ถูก

เขาเบิกตากว้างมองดูสหายเต๋าชุดเขียวตรงหน้า หลับตาแน่น ใบหน้ามีปราณสีเขียวหมุนเวียน ปราณกระบี่ทั่วร่างสะบัดพัดพาจนเศษดินบนพื้นลอยคลุ้ง

"บัดซบเอ๊ย ไม่จริงน่า" หัวใจของเจียงเหอเต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง สองขาเริ่มอ่อนแรง

ชาติก่อนเขาเคยอ่านข่าวสังคมทางอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อย มีคนทะเลาะกันจนโมโหจัด เส้นเลือดในสมองแตกหรือกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันดับคาที่ สหายเต๋าผู้นี้ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกชอบเก็บเรื่องมาคิดมาก นิสัยชอบดื้อดึงเข้าทางตัน เมื่อครู่นี้ตนพล่ามทฤษฎีมั่วๆ เรื่อง "การถอนหญ้า" เสียยกใหญ่ด้วยอารมณ์ดุเดือด คงมิใช่ว่ามีคำไหนไปแทงใจดำเข้า จนทำให้เขาโมโหจนล้มป่วยหรอกนะ

ป่าเขาลึกเช่นนี้ จะไปเรียกรถพยาบาลมาจากที่ไหนได้