เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 420 หนึ่งห้วงคิดรับเป็นตาย สองแห่งร่วมชีวิตลอยล่อง!
ขนตาของเฝินเนี่ยนฮวนสั่นไหวเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าซ่อนความจริงจังที่ยากจะสังเกตเห็นเอาไว้
“เจ้า... มีเรื่องอะไรปิดบังข้าอยู่หรือเปล่า?”
ร่างกายของไป๋อวิ๋นเชวี่ยแข็งทื่อเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบโดยสัญชาตญาณ ผ่อนลมหายใจช้าลง ครู่ต่อมาจึงแสร้งทำเป็นใจเย็น แล้วเอ่ยถามย้อนกลับว่า “เหตุใดจู่ ๆ จึงถามเช่นนี้เล่า?”
“ข้าไม่รู้” เฝินเนี่ยนฮวนส่ายหน้าเบา ๆ นัยน์ตาทอแววสับสนและเฉียบคม เอ่ยความรู้สึกสัญชาตญาณในก้นบึ้งหัวใจออกมาตามตรง
“ไม่มีเหตุผลแน่ชัด เป็นเพียงสัญชาตญาณชนิดหนึ่ง หลายวันมานี้ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปหมดทุกอย่าง การกระทำของเจ้าตามใจข้าจนเกินไป ทุกเรื่องล้วนเอาข้าเป็นสำคัญ”
“เจ้าเก่งกาจเรื่องการวางแผนคำนวณมาโดยตลอด ความคิดลึกซึ้ง ไม่เคยตามใจผู้ใดอย่างไร้ขีดจำกัดมาก่อน แต่ตลอดหลายวันนี้ เจ้ากลับอยู่เป็นเพื่อนข้าจมดิ่งสู่โลกีย์ หลีกหนีความขัดแย้งสามโลก”
“ความสงบสุขงดงามนี้ ช่างภาพลวงตาจนเกินไป กลับทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแทน”