เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 363 สำนึกรักไถ่บาปแบกหมื่นยุค ครึ่งชีวิตบ้าคลั่งดิ่งสู่ห้วงเหวลึก!
0363 สำนึกรักไถ่บาปแบกหมื่นยุค ครึ่งชีวิตบ้าคลั่งดิ่งสู่ห้วงเหวลึก!
ความเงียบงันมรณะแผ่ขยายไปทั่วโถงอย่างไร้ซุ่มเสียง สี่ด้านไร้สรรพเสียง แสงเทียนทอดเงาสลับซับซ้อน แสงเงาอันหนักอึ้งปกคลุมไปทั่วทั้งโถงบรรทมอันอ้างว้าง กดทับจิตใจผู้คนให้ดิ่งลงลึก
โม่ฉีเยวียนก้มหน้านั่งนิ่งอยู่ตรงขอบเตียงหยก ในใจมีกรรมและผลกรรมนับพันพัวพัน ความยึดติดตลอดครึ่งชีวิตผันผวน ความรู้สึกผิดและความเสียใจอันหาที่สิ้นสุดมิได้โหมกระหน่ำซัดสาดเป็นชั้น ๆ คอยชะล้างและบดขยี้ดวงจิตวิญญาณที่สะสมมาหมื่นยุคของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผ่านการตกตะกอนของความเงียบงันอันยาวนาน ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นเบา ๆ แฝงด้วยการสำนึกรู้ซึ่งบริสุทธิ์ถึงกระดูกอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ทั้งยังมีความอ้างว้างอันหาที่สิ้นสุดมิได้จากการผ่านโลกมามาก ทุกคำหนักหน่วงและตกลงมาด้วยน้ำหนักพันชั่ง
“เป็นเพราะว่า……”
“ข้าผิดเอง!”
สามคำสั้น ๆ ไม่มีข้อแก้ตัว ไม่มีปัดความรับผิดชอบ ไม่มีคำว่าปล่อยวาง มีเพียงความจริงใจในการเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีตหมื่นยุค
สามคำสั้น ๆ นี้ ราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงในโถงอันเงียบสงบ สั่นสะเทือนให้อัคคีชิงหมิงที่ลอยเคว้งอยู่ถึงกับแข็งค้างไปสนิท