เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 330 บันทึกบทที่ 330
ใกล้แล้ว…… อีกไม่นานพวกเราก็จะได้พบกัน
ภายในป่าโบราณใจกลางอาณาเขตมายาหลิงซวี การต่อสู้ด้วยโลหิตที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินเพิ่งจะสงบลง
หมอกโลหิตสีชาดทั่วท้องฟ้ายังไม่ทันจางหาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วผืนป่า ไม่ยอมจางหายไปเป็นเวลานาน
หลิงเจาใช้กระบี่เดียวปลิดชีพ ปลายกระบี่คมกริบทะลวงเกราะได้อย่างง่ายดาย แทงทะลุจุดตายสำคัญของอสูรยักษ์เกราะดำได้อย่างแม่นยำ ร่างมหึมาของมันแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะล้มกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง จนเศษดินและหินกระเด็นกระดอน
ในวินาทีที่เขาเก็บกระบี่ บาดแผลฉีกขาดตรงหัวไหล่ก็ดึงรั้งเข้าหากันอย่างรุนแรง โลหิตร้อนระอุไหลรินตามท่อนแขนหยดลงสู่พื้น ชุ่มโชกปลายนิ้ว
เขาไม่มีเวลามาสนใจอาการบาดเจ็บของตนเอง หันกลับไปมองผู้เป็นอาจารย์ที่ตนปกป้องอยู่
ทว่าเมื่อเขาปัดฝุ่นละอองรอบกายออก เงยหน้ามองไปรอบ ๆ ในเสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ ร่างผอมบางที่ยืนอยู่วินาทีด้านหลังเขาอย่างมั่นคง และได้รับการปกป้องให้อยู่ในจุดที่ปลอดภัยไร้กังวล กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว