เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307 เมื่อเห็นบทสรุปของเรื่องราว แม้รู้ว่าเป็นจุดจบแบบโศกนาฏกรรม แต่กลับไม่อาจเข้าไปแทรกแซง
ไป๋หรงชวนถูกไป๋สือซวี่กอดเอาไว้แน่นในอ้อมอก ไออุ่นที่ผู้เป็นคนรักส่งมาคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดที่นางจมดิ่งลงไป
ไป๋สือซวี่ปวดใจจนห้าอวัยวะตันหกอวัยวะกลวงราวกับถูกบิดเข้าด้วยกัน แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทุ่มเททุกสิ่ง เอ่ยทีละคำหนักแน่นราวกำทองคำและศิลา กระแทกกระทั้นลงท่ามกลางฟ้าดินที่เต็มไปด้วยบาปกรรมนี้
“หลงเอ๋อร์ อย่ากลัว ข้าอยู่ตรงนี้ ข้าจะพาเจ้าหลุดพ้นจากกรงขังนี้ พาเจ้าออกไปจากแดนชำระโลหิตในโลกมนุษย์นี้ให้ได้!”
ไป๋หรงชวนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของเขา ร้องไห้จนตัวสั่นเทา ไหล่บอบบางสั่นสะท้านไม่หยุด เสียงถอนหายใจสิ้นหวังแตกสลายถึงกระดูกซึมซ่านไปทั่วร่าง
นางส่ายหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความตายซากที่ไร้ก้นบึ้ง นั่นคือความไร้พลังที่ถูกโชคชะตาบดขยี้มานับพันปี