เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 บางที เขาและข้า อาจเป็นคนเส้นทางเดียวกัน
0242 บางที เขาและข้า อาจเป็นคนเส้นทางเดียวกัน
ภายในห้องรับรองเหลือเพียงโม่ฉีเยวียนกับอวิ๋นกุย สองคน ในเสี้ยวพริบตาที่ประตูห้องปิดลงอย่างแผ่วเบา ความจอแจและสายตา$.}
ภายในห้องพลันเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มตก มีเพียงเสียงสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบไม้จิตวิญญาณดังซ่าแผ่วเบา สะท้อนไปมาอย่างเชื่องช้าในความเงียบงัน
โม่ฉีเยวียนมองอวิ๋นกุยหลานยืนอยู่ริมหน้าต่างตามลำพัง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นร่องตื้น ปลายนิ้วนเวียนอยู่กับผืนผ้าโดยไม่รู้ตัว ในก้นบึ้งดวงตามีความไร้เดียงสาและความสับสนที่ยากจะปัดเป่าซ่อนอยู่
เขาเดินไปเบื้องหลังอีกฝ่ายทันที หน้าอกอุ่นซบลงบนแผ่นหลังของอวิ๋นกุยหลานอย่างแผ่วเบา กางแขนออกด้วยเรี่ยวแรงที่อ่อนโยนทว่าหนักแน่น โอบกอดคนจากเบื้องหลังเข้ามาในอ้อมแขน
ลมหายใจอุ่นร้อนพัดผ่านปลายนิ่งของอวิ๋นกุยหลาน เสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน ห่อหุ้มด้วยพลังที่สามารถปัดเป่าความไม่สงบทั้งหมดได้
“กำลังคิดอะไรอยู่? เหตุใดจึงมีสีหน้ากระวนกระวายใจเช่นนี้”