เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 218 อาเยวียน ข้ารอเจ้าออกมา รอให้เจ้าพาข้ากลับบ้าน
ความตกใจและเจ็บปวดจากการที่ความจริงปรากฏกระจ่าง คล้ายดั่งคลื่นน้ำที่ค่อย ๆ ถอยร่นลง ทิ้งไว้เพียงหาดทรายอันเงียบสงบในก้นบึ้งหัวใจ
ภายในโถงหลักจอมมาร สำนวนบันทึกถูกเก็บเข้าที่เรียบร้อยและจัดเข้าแฟ้มบันทึกแล้ว
เหล่าแม่ทัพมารและผู้อาวุโสทั้งหลายภายใต้การส่งสัญญาณของโม่ฉีเยวียน ต่างถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ ในโถงกว้างใหญ่เหลือเพียงเงาร่างของคนสองคนที่กอดกันไว้
ภายในโถงเงียบสงบยิ่ง อวิ๋นกุยหลานอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของโม่ฉีเยวียน อารมณ์ค่อย ๆ สงบลง
หางตาสีแดงเรื่อยังคงหลงเหลือความชื้นแฉะที่ยังไม่แห้งสนิท ขนตายาวงอนสั่นไหวเบา ๆ คล้ายปีกผีเสื้อ ความดุร้ายและความหวาดกลัวในอดีตเลือนหายไป คงเหลือไว้เพียงความพึ่งพาอาศัยอย่างเต็มเปี่ยม
อวิ๋นกุยหลานเงยหน้าขึ้น พุ่งชนเข้ากับนัยน์ตาที่ลึกจนไร้ก้นบึ้งของโม่ฉีเยวียน เนตรมารที่ล้ำลึกคู่นั้น ในเวลานี้กำลังเอ่อล้นไปด้วยความปวดใจและความอ่อนโยนที่เข้มข้นจนละลายไม่คลาย
ปลายนิ้วของโม่ฉีเยวียนปัดไล่คราบน้ำตาที่หางตาของเขาเบา ๆ ปลายนิ้วสัมผัสลูบไล้แกวงนิ่มเย็นเยียบของเขาอย่างละเอียดอ่อน ท่าทางอ่อนโยนเสียจนหยดน้ำได้
เขากอดคนผู้นั้นให้แน่นยิ่งขึ้น เอาคางเกยอยู่บนกลุ่มผมของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง ทุกถ้อยคำล้วนแบกรับคำมั่นสัญญาที่ไม่ยอมให้สงสัย