เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 คนของเปิ่นจั้ว เมื่อใดถึงคราวพวกเจ้าวิพากษ์วิจารณ์
0215 คนของเปิ่นจั้ว เมื่อใดถึงคราวพวกเจ้าวิพากษ์วิจารณ์?
แสงรุ่งอรุณทะลุชั้นเมฆหนาทึบเหนือดินแดนมาร สาดประกายทองลงบนโถงอันโอ่อ่าของตำหนักมารราตรี บันไดยาวที่ปูด้วยศิลาหยกเขียวเรืองรองอย่างนุ่มนวล
ปราณมารอุ่นละมุนในอากาศเบาบางดุจหมอกยามเช้า ความเงียบสงบตลอดราตรีผ่านพ้นไป ถึงคราวประชุมหารืออันสำคัญที่สุดของดินแดนมาร
ภายในโถงบรรทม กลิ่นหอมอุ่นยังไม่จาง โม่ฉีเยวียนลืมตาขึ้นก่อน คนในอ้อมแขนยังหลับสนิท ขนตายาวทอดต่ำ แก้มแต้มสีชมพูระเรื่อ
ไม่เหลือความเฉียบคมของผู้อาวุโสคุมกฎแห่งประตูเซียนในยามปกติ มีเพียงความอ่อนโยนน่าทะนุถนอม
เขายกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา ปัดปอยผมข้างแก้มอวิ๋นกุยหลาน แล้วใช้ปลายนิ้วลูบไล้ผิวเนียนละเอียด ดวงตาเปี่ยมความอ่อนโยนจนแทบล้นออกมา