เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 197 สำหรับข้า ไม่มีเซียน ไม่มีมาร มีเพียงอวิ๋นกุยหลาน
0197 สำหรับข้า ไม่มีเซียน ไม่มีมาร มีเพียงอวิ๋นกุยหลาน
ตำหนักมารราตรีตั้งตระหง่านอยู่บนยอดสูงสุดของแกนกลางดินแดนมาร สร้างขึ้นทั้งหลังจากเหล็กมารดาวตกและแก้วเคลือบทองดำ หมู่ตำหนักซ้อนชั้นโอ่อ่าสูงตระหง่าน ตามชายคาเชิดโค้งมีอักขระมารสีทองอร่ามไหลวนพันเกี่ยว
มองจากไกล ๆ คล้ายสัตว์ร้ายโบราณที่หมอบซุ่มอยู่ สง่างามน่าเกรงขาม สุขุมลุ่มลึกและยากจะหยั่งถึง
องครักษ์เกราะมารที่เฝ้าประจำทั้งสองฝั่งยืนตัวตรงดุจทวน กลิ่นอายมั่นคงหนักแน่นดุจขุนเขา ทันทีที่เห็นร่างโม่ฉีเยวียน ต่างคุกเข่าข้างหนึ่งลงพร้อมเพรียง เสียงกังวานดุจระฆังใหญ่สะท้อนก้องไปทั่วหมู่ตำหนัก
“ขอต้อนรับจุนซ่างกลับตำหนัก!”
โม่ฉีเยวียนพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเฉยเมย มิได้กล่าวสิ่งใดมาก
อวิ๋นกุยหลานหลุบขนตา มือกำแขนเสื้อโม่ฉีเยวียนเบา ๆ ปราณเซียนบริสุทธิ์อ่อนโยนรอบกายเขาดูแปลกแยกจากปราณมารหนักหน่วงเย็นเยียบโดยรอบอย่างสิ้นเชิง