เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 182 จุนซ่างเดินทางไปลำพัง เช่นนั้นมิใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ!
0182 จุนซ่างเดินทางไปลำพัง เช่นนั้นมิใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ!
ภายในถ้ำ แสงสลัวหม่นหมอง ความโศกเศร้าเกือบจะกลายสภาพเป็นรูปธรรม กดทับหนักหน่วงลงบนใจของทุกคน
อวี้ซือกอดลู่ซือเหยี่ยนไว้แน่นในอ้อมแขน ร่างบอบบางสั่นเทาระริกสะท้านเยือก กระทั่งลมหายใจยังเจือด้วยเสียงสะอื้นที่แหลกสลาย
เสียงพึมพำแผ่วเบาปะปนกับหยาดน้ำตาร้อนผ่าวที่ร่วงหล่น หยดแล้วหยดเล่าตกลงบนเสื้อเปื้อนเลือดของลู่ซือเหยี่ยน แตกกระจายกลายเป็นคราบเปียกชื้นสีเข้มหย่อมเล็ก ๆ
องครักษ์เงาผู้เยือกเย็น อดทน และเฉียบขาดในการสังหารในยามปกติ ยามนี้ถอดถอนความคมกริบทั้งหมดออก เหลือเพียงความเปราะบางที่บีบคั้นหัวใจ
ราวกับต้นหญ้าโดดเดี่ยวที่ถูกพายุโหมกระหน่ำจนหักโค่น ไร้ซึ่งที่พึ่งจนชวนให้รู้สึกปวดร้าวหัวใจ
ทำให้เผยลี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกหนักอึ้งในอก เต็มไปด้วยความไม่อาจทนดู
ชาตินี้เขารู้จักแต่การฆ่าฟัน เชื่อมั่นในดาบและพละกำลัง เกลียดที่สุดคือการพลัดพรากทั้งเป็นเช่นนี้ ยามยิ่งไม่ต้องการเห็นสหายร่วมรบต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้