เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 ตนเองไม่เพียงหลับนอนกับผู้มีพระคุณช่วยชีวิต แต่ยังทำให้คนตกใจกลจนหนีเตลิด
รถเทียมม้าบดข้ามดอกไม้ร่วงหล่นในป่า เสียงล้อรถดังแผ่ว จังหวะสม่ำเสมอ
เผยลี่กระชับมือที่กุมดาบยักษ์ตรงเอวแน่นขึ้น ความซื่อบื้อไร้เดียงสาบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป มีความหนักอึ้งของการรอดตายมาได้เพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
เขายอดสายตาขึ้นมองแสงแดดรำไรที่ส่องทะลุผ่านแมกไม้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำเสียงเจือความน้อยเนื้อต่ำใจและความคับแค้นแทบจะลอยไปตามลมจนทั่วทางเดินเขา
“เรื่องนี้... พูดไปแล้วมีแต่คราบน้ำตาขอรับ!”
เผยลี่หน้าคว่ำ น้ำเสียงอู้อี้ราวกับสัตว์ยักษ์ที่ถูกรังแกแต่ไม่มีที่ระบายความโกรธ
“ตั้งแต่จุนซ่างจู่ ๆ ก็จากดินแดนมารไปอย่างไร้ร่องรอย ผู้คนในตำหนักมารต่างก็ร้อนรนกันจนแทบบ้า ผู้อาวุโสอิ้งหรงบอกว่าจุนซ่างหนีไปผ่อนคลายจิตใจในดินแดนประตูเซียน ตอนนั้นข้าตบปากรับคำภารกิจตามหาเจ้านายทันที จัดการข้าวของเสร็จยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก พุ่งออกไปชายแดนโลกมารโดยตรง”
“แต่ใครจะไปคิดล่ะ... ทั้งหมดโทษแผนที่เฮงซวยของเผ่ามารนั่นแหละ!”