กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ขอร้องเจ้า...ช่วยเขา...ช่วยเขาด้วย...
ชั่วขณะที่โม่ฉีเยวียนร่วงตรงลงมาจากหมู่เมฆแห่งเก้าสวรรค์ ผู้บำเพ็ญทั้งลานต่างหน้าถอดสี
ทุกคนเงยหน้ามองเงาดำที่ตกลงมาราวว่าวสายป่านขาด หัวใจประหนึ่งถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น แม้แต่ลมหายใจยังหยุดชะงัก
เหล่าทหารเผ่ามารได้สติก่อน พากันเหินขึ้นฟ้า ยื่นมือไปรับอย่างเสียสติ
ผู้บำเพ็ญกระบี่แห่งพันธมิตรเหลี่ยนเฟิงรีบตามไป กระโจนทะยานผ่านอากาศด้วยกลัวว่าจะช้าเกินไป
แต่สุดท้ายพวกเขาก็ช้าไปก้าวหนึ่ง...
ร่างในชุดขาวสายหนึ่งรวดเร็วกว่าทุกคน เร็วจนแทบฉีกกระชากอากาศ ทะยานขึ้นฟ้าโดยไม่คิดชีวิต ก่อนรับร่างอันหนักอึ้งนั้นไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
เขาคืออวิ๋นกุยหลาน
“อาเยวียน!”
เสียงเขาสั่นจนแทบฟังไม่เป็นคำ สองแขนกอดโม่ฉีเยวียนไว้แน่น