เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ข้าไม่เคยเสียใจ
0172 อาเยวียน ชาตินี้ข้าไม่เคยเสียใจที่ได้พบเจ้า
พลังวิญญาณสูญสลายอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตก็พลอยมลายหายตามไปด้วย
จ้านอวิ๋นเฮ่อค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แววตาสว่างวาบว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา มีเพียงความเสียดายและคับแค้นใจอันไร้ที่สิ้นสุดที่เอ่อล้นในก้นบึ้งนัยน์ตา แผดเผา
เขาอ้าปากทว่ากลับเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาไม่ได้ มีเพียงโลหิตร้อนระอุที่เอ่อล้นจากมุมปากไม่ขาดสาย ชุ่มโชกชุดคลุมสีขาว ย้อมอกเสื้อจนแดงฉาน
ด้านข้าง อวี๋ม่านชิงยังคงตะกละตะกลามดูดกลืนตบะของเขา ชุดคลุมสีแดงชุ่มเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยว น่าเกลียดน่ากลัว เต็มไปด้วยความลำพองใจถึงขีดสุด
ความแค้นและคับแค้นใจสะท้านฟ้าพังทลายสติสัมปชัญญะเฮือกสุดท้ายของจ้านอวิ๋นเฮ่อในพริบตา เขาเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายอย่างดุร้าย กำแขนข้างที่อวี๋ม่านชิงใช้ทะลวงตันเถียนไว้แน่น
ข้อนิ้วดั่งเหล็กกล้า เส้นเลือดปูดโป่ง แขนตึงเกร็งดั่งสลิงเหล็ก
น้ำเสียงของเขาแหบแห้งแตกพร่า ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและเหี้ยมเกรียมที่จะตายตกไปตามกัน