เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ไม่ละอายต่อตน ไม่ละอายต่อผู้คน ไม่ละอายต่อใจ ไม่ละอายต่อฟ้าดิน
ไร้ซึ่งความละอายต่อตนเอง ไร้ซึ่งความละอายต่อผู้อื่น ไร้ซึ่งความละอายต่อหัวใจ ไร้ซึ่งความละอายต่อฟ้าดิน
โม่ฉีเยวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปราณมารรอบกายพลุ่งพล่านระเบิดออกอย่างรุนแรง ราวกับคลื่นหมึกที่กวาดซัดไปทั่วทั้งหุบเขาเซียนโอสถ แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวกดทับจนศิษย์สามสำนักทรุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกัน
จิตตระหนักรู้ของเขาขยับเล็กน้อย ชักนำกลางอากาศ...
ท่ามกลางสุญตา แสงกระบี่สีดำอมแดงสายหนึ่งค่อย ๆ ควบแน่นขึ้นกลางอากาศ ตัวกระบี่เปลี่ยนจากความว่างเปล่ากลายเป็นรูปธรรม!
อัคคีชิงหมิงที่เดิมทีกลายสภาพเป็นกระบี่ยาวสลายรูปทันที กลับคืนสู่ดวงวิญญาณอัคคีตัวน้อย วิ่งวนรอบกระบี่ยักษ์สีดำอมแดงพร้อมส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น
วินวนด้วยความเร็วติดต่อกันสามรอบ ภายในเปลวเพลิงอันคล่องแคล่วเต็มไปด้วยความยำเกรง
ตัวกระบี่นี้ดำสนิททั้งเล่ม สันกระบี่พันธนาการด้วยอักขระมารโบราณสีทองเข้ม คมกระบี่ทอแสงโลหิตสีแดงเข้มหม่น ๆ แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบที่สามารถสังหารเทพทำลายเซียนออกมา
ทันทีที่ปรากฏกาย ปราณวิญญาณฟ้าดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เมฆหมอกพลิกผันตลบอบอวล