เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 นายน้อยเจียง ท่านนี่มันสร้างบาปกรรมเสียจริง! ช่างน่าเสียดายของยิ่งนัก!
นายน้อยเจียง ท่านนี่มันสร้างบาปกรรมเสียจริง! ช่างน่าเสียดายของยิ่งนัก!
ปราณมารพลุ่งพล่านราวกระแสคลื่นหมึกมหึมา ธงสีดำโบกสะบัดสะท้านนภา บนแท่นบูชาแห่งหุบเขาเซียนโอสถได้แปรเปลี่ยนเป็นสนามรบอันนองเลือดและดุเดือดมาเนิ่นนานแล้ว
ทหารมารสวมเกราะศึกสีดำและผู้บำเพ็ญสามสำนักพุ่งเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด แสงดาบเงากระบี่ไขว้กันระนาว เสียงระเบิดของพลังวิญญาณดังสนั่นหู
โลหิตร้อนระอุไหลนองย้อมพื้นผิวลานกว้างที่ปูด้วยหยกอุ่นโบราณจนแดงฉาน ชวนให้หวาดกลัวยิ่งนัก
ในอากาศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายที่ฉุนจนชวนคลื่นไส้ กลิ่นคาวเลือด ปราณกระบี่คมกริบ หมอกพิษกัดกินกระดูก และปราณมารอันทรงพลังพันธนาการประสานกันแน่น
โม่ฉีเยวียนสวมเกราะศึกจอมมารลงรักปิดทองสีดำสนิท รอบกายรายล้อมด้วยเพลิงมารและอัคคีชิงหมิงลุกโชนโชติช่วง
ดวงหน้าและเรียวคิ้วที่เคยอ่อนโยนแนบชิดในยามปกติบัดนี้ปกคลุมด้วยความเย็นเยียบหมื่นปี สายตาดั่งคมมีดล็อกเป้าหมายไปยังจ้านอวิ๋นเฮ่อชุดขาวผู้สง่างามตรงหน้าอย่างไร้ความปรานี จิตสังหารปิดไม่มิด