เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 146 เมื่อฝ่ายธรรมะมาไม่ทัน
0146 ประตูเซียนฝ่ายธรรมะมาไม่ทัน มิได้หมายความว่าเผ่ามารทำไม่ได้
ประโยคสุดท้าย สือเฉียนแทบกัดฟันตะโกนออกมาทั้งเสียงสะอื้น
เสียงนั้นแหบพร่าแตกสลาย อัดแน่นด้วยความโศกแค้น ความขยะแขยง และความเกลียดชังท่วมฟ้า
สิ้นเสียง ช่องเขาแคบพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของคนทั้งสามและเสียงลมภูเขาพัดเถาวัลย์ดังสวบสาบ
ความกดดันและหวาดกลัวอันเย็นเยียบราวกระแสน้ำกลืนกินคนทั้งสามจนสิ้น แม้แต่การหายใจก็หนักหน่วงลำบาก
สีหน้าอ่อนโยนของอวิ๋นกุยหลานแข็งค้างทันที เขายืนนิ่งราวถูกฟ้าผ่า ขยับเขยื้อนไม่ได้
ดวงตาใสกระจ่างเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากเชื่อ รูม่านตาหดเกร็งอย่างรุนแรง โลหิตทั่วร่างราวกับแข็งตัวในพริบตา ความหนาวเย็นเสียดกระดูกแผ่ซ่านทั่วแขนขา
“เจ้าว่าอะไร?! ใช้ทารกหลอมโอสถหรือ?!”