เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 คนที่ชาวบ้านหวาดกลัว
0134 มิได้กลัวผู้บำเพ็ญ แต่กลัว... กลัวคนในหุบเขาต่างหาก!
โม่ฉีเยวียนพาอวิ๋นกุยหลานเร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน ไม่หลับไม่นอนติดต่อกันถึงเจ็ดวัน
ทิวทัศน์เบื้องล่างเปลี่ยนจากทะเลทรายและผืนดินรกร้างอันเวิ้งว้าง ไปเป็นขุนเขาเขียวซ้อนทับ หญ้าวิญญาณขึ้นทั่วเทือกเขาอันงดงาม ปราณวิญญาณในฟ้าดินยิ่งอุดมสมบูรณ์และละมุนละไม
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นสมุนไพรเข้มข้นหอมลึกและปราณวิญญาณบริสุทธิ์ ชื่นใจยิ่งนัก
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเขตหุบเขาเซียนโอสถ
อวิ๋นกุยหลานซบอยู่ในอ้อมอกโม่ฉีเยวียนอย่างสงบ เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นทิวเขาเขียวขจีโอบล้อมราวหยกงาม หมอกเมฆบางเบาดุจแพรขาววนเวียนรอบไหล่เขา ท่ามกลางความพร่าเลือนนั้นแฝงปราณเซียนอันไม่แปดเปื้อนธุลี
ไกลออกไปมองเห็นหุบเขาเงียบสงบซ่อนอยู่ระหว่างเทือกเขาลึกและหน้าผาสูงชัน ที่ปากหุบเขามีแผ่นศิลาเก่าแก่ตั้งตระหง่าน