เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 131 จุมพิตผูกใจ
จิตใจหวั่นไหว จุมพิตผูกสัมพันธ์ นับแต่นี้สองใจเชื่อมถึงกัน
จุมพิตเนิ่นนานอ้อยอิ่ง โม่ฉีเยวียนประหนึ่งต้องการถ่ายทอดความรักอันอ่อนโยนที่สั่งสมมานับพันปีในใจให้แก่อีกฝ่ายจนหมดสิ้น
กระทั่งคนในอ้อมแขนหายใจถี่ขึ้น ร่างอ่อนระทวยสั่นไหวเบา ๆ พิงอยู่กับอกเขา เขาจึงค่อย ๆ ผละออก ปลายนิ้วออกแรงเพียงน้อยนิด ลูบไล้ริมฝีปากที่แดงระเรื่อและร้อนผ่าวของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
ดวงตาสีหมึกยิ่งลุ่มลึก ภายในนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและทะนุถนอมอันเข้มข้น ไร้การปกปิดแม้แต่น้อย ร้อนแรงเสียจนแทบหลอมละลายผู้คน
อวิ๋นกุยหลานยังคงจมอยู่ในความพร่าเลือนเมื่อครู่ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย ขนตายาวสั่นไหวไม่หยุดดุจปีกผีเสื้อ พวงแก้มแดงระเรื่อราวกับต้องแสงอัสดง
ริมฝีปากถูกจุมพิตจนบวมเจ่อเล็กน้อย เปียกชุ่มเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงงและทำอะไรไม่ถูก เนิ่นนานก็ยังมิอาจดึงสติกลับจากความอ่อนโยนที่ซึมลึกถึงกระดูก
เขามีชีวิตมาหลายร้อยปี ไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ใดเช่นนี้มาก่อน