เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 เมื่อคืนพวกเจ้าช่างทำได้ดีเหลือเกิน
0123 เมื่อคืนพวกเจ้าช่างทำได้ดีเหลือเกิน
ฟ้าเพิ่งสาง เมืองมู่ซียังคงจมอยู่ในม่านหมอกยามเช้าบางเบาชื้นฉ่ำ
โคมไฟใต้ชายคาริมถนนยังไม่ดับ แสงโคมสีแดงสลัวเคล้ากับแสงอรุณสีทองอ่อน ลอดผ่านหมู่เมฆลงมาทาบชายคางอนและหน้าต่างไม้ของโรงเตี๊ยม
หลังเหตุการณ์เมื่อคืนที่เสียงจากห้องข้าง ๆ ชวนให้กระดากอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เรียกได้ว่าตายทางสังคม ผู้คนในห้องพักต่างครุ่นคิดไปคนละทาง และตื่นขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายทันทีที่แสงแรกส่องผ่าน
อวิ๋นกุยหลานพลิกตัวไปมาด้วยความอับอายจากเมื่อคืน แทบไม่ได้นอนทั้งคืน หลับอย่างไม่เป็นสุข แต่ยังคงลุกขึ้นตามเวลาเพราะเคยชินกับการบำเพ็ญอันสงบมาหลายร้อยปี นั่งขัดสมาธิบนตั่ง หลับตาปรับลมหายใจ
ผ้าคลุมหน้ายังคงปิดใบหน้าไว้อย่างมิดชิด เผยเพียงปลายคางเนียนดุจหยกที่มีเส้นสายละมุน ท่าทางเย็นชาและสง่างามของเขาไม่แสดงความผิดปกติแม้แต่น้อย