เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 หนี้โลหิตกลางลานภูเขาหยกพิสุทธิ์
0100 เจ้าสังหารประมุขของข้า วันนี้ข้าจะให้เจ้าชดใช้หนี้โลหิตด้วยโลหิต!
เสาแสงเคลื่อนย้ายสีทองทะลวงผ่านม่านแสงซ้อนชั้นของเขตอาคมอาณาเขตลับอย่างกึกก้อง ก่อนตกลงกลางลานภูเขาหยกพิสุทธิ์อย่างมั่นคง แรงกระแทกทำให้แผ่นศิลาบนพื้นแตกกระจาย ฝุ่นควันฟุ้งตลบ
แสงจ้าค่อย ๆ ลดลงราวน้ำทะเลถอย ร่างอันสะบักสะบอมทยอยปรากฏตรงที่เสาแสงเคยตั้งอยู่ เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนโลหิตเป็นด่างดวง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาผ่านการต่อสู้เป็นตายในอาณาเขตลับมา
คนแรกที่ก้าวออกจากเสาแสงคือลู่ซือเหยี่ยน แขนซ้ายของเขาประคองเวินหร่านซึ่งกลิ่นอายยังอ่อนแรงไว้แน่น คราบโลหิตบนเสื้อคลุมของทั้งคู่แห้งกรังเป็นสีน้ำตาลเข้มแล้ว
เส้นผมยุ่งเหยิงแนบแก้ม แม้สภาพจะน่าเวทนา แต่ดวงตากลับแจ่มใสอย่างผู้รอดพ้นเคราะห์ เห็นได้ชัดว่าไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต
“หร่านเอ๋อร์! ลูกแก้วตาดวงใจของพ่อ!”