เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 บาดเจ็บอะไรกัน นี่มันชิ้นส่วนตัวต่อหลุดกระจายชัด ๆ!
0097 บาดเจ็บอะไรกัน นี่มันชิ้นส่วนตัวต่อหลุดกระจายชัด ๆ!
โม่ฉีเยวียนหลับตาลง ตั้งจิตสัมผัสอย่างแน่วแน่ แผ่นหยกชิงหมิงในฝ่ามือแผ่ไออุ่นพลุ่งพล่าน จู่ ๆ เงาดอกบัวเรืองรองสายหนึ่งก็วาบผ่านในห้วงความคิด
เขาลืมตาขึ้นฉับพลัน แววตาคมกริบราวคมมีด ร่างทะยานขึ้นสู่กลางอากาศในพริบตา พุ่งตรงไปยังส่วนลึกของอาณาเขตลับ
อัคคีชิงหมิงรีบกระพือเปลวไฟตามไปอย่างลนลาน เปลวไฟลอยพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ปากยังไม่ลืมตะโกนว่า “เจ้านาย รอข้าด้วย! คราวนี้ข้าจะไม่เป็นตัวถ่วงเด็ดขาด!”
ลู่ซือเหยี่ยนก้าวฉับ ๆ ประคองเวินหร่านที่อาการบาดเจ็บเริ่มทุเลาให้ตามไปติด ๆ
เมื่อผู้บำเพ็ญที่เหลือเห็นเช่นนั้น ไม่ว่าภายในใจจะเชื่อหรือไม่ ต่างก็ปักใจว่าโม่ฉีเยวียนมีโชคชะตาเป็นผู้ถูกเลือกแห่งอาณาเขตลับ พากันแย่งกันตามไปอย่างไม่ยอมใคร
ชั่วขณะนั้น เงาคนบนท้องฟ้าเหนืออาณาเขตลับขวักไขว่ เสียงพลังวิญญาณแหวกอากาศผสานกับเสียงลม กู่ก้องไม่ขาดสาย