เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 64 ชาติหน้าขอเป็นเพียงคนธรรมดา
ชาติหน้าขอเป็นเพียงคนธรรมดา ครองคู่กันจนผมขาว
ดึกสงัด ราตรีมืดเข้มจนคล้ายไม่อาจคลี่คลาย แสงจันทร์ทอดยาวดุจแพรขาว ฉาบผืนป่าบนภูเขาหยกพิสุทธิ์ด้วยรัศมีขาวเย็น
โม่ฉีเยวียนผลักประตูห้องออก ย่างเท้าอย่างแผ่วเบา ลอบออกจากลานเรือนโดยไร้สุ้มเสียง แล้วเดินตามทางเขาคดเคี้ยวเข้าสู่ส่วนลึกของหลังเขา
ภูเขาหยกพิสุทธิ์กว้างใหญ่ หลังเขามีผืนป่ากว้างที่แทบไร้รอยเท้าผู้คน
เขาหยุดลงในหุบเขาเงียบเปลี่ยวแห่งหนึ่ง มองต้นไม้เก่าแก่กลางหุบเขาซึ่งแผ่กิ่งใบดกครึ้ม ทอประกายจาง ๆ ใต้แสงจันทร์
โม่ฉีเยวียนหยิบพลั่วเหล็กออกจากแหวนเก็บของ ก้มลงขุดหลุมใต้ต้นไม้ ทุกการเคลื่อนไหวเชื่องช้าและจริงจัง
หลุมนั้นไม่ลึกนัก แต่เพียงพอจะบรรจุขวดกระเบื้องหนึ่งใบกับทวนหักหนึ่งเล่ม