เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 รักต้องห้ามที่พรากทุกสิ่ง
ประตูเซียนไม่ยอมรับเขา เผ่ามารก็ไม่ยอมรับเขาเช่นกัน
โม่ฉีเยวียนรับฟังเงียบ ๆ แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนเบาลงหลายส่วน
เหล่าหูยกมือรินชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย จิบให้ลำคอแห้งผากชุ่มขึ้น น้ำเสียงแฝงความอบอุ่นจาง ๆ
“พวกเราอยู่ในอาณาเขตลับ นานถึงหนึ่งร้อยปี”
“อัตราการไหลของเวลาในอาณาเขตลับต่างจากโลกภายนอก หนึ่งร้อยปีข้างใน เทียบเท่ากับเวลาภายนอกเพียงสิบปีชั่วพริบตา”
“หนึ่งร้อยปีนั้น...” ปลายเสียงของเขาสั่นแผ่วเบา “พวกเราค้นพบโบราณสถานมากมาย ช่วยกันครุ่นคิดถึงอาคมอันลึกล้ำ ช่วยกันสังหารสัตว์อสูรที่ขวางทาง หินวิญญาณกับสมุนไพรโอสถที่หาได้ พวกเราก็ไม่เคยคิดเก็บไว้คนเดียว แบ่งกันคนละครึ่ง”
“เขาสอนต้นกำเนิดวรยุทธ์มารให้ข้า บอกว่านั่นไม่ใช่วิชานอกรีตอะไร เป็นเพียงหนทางอีกแบบหนึ่งที่ดำเนินตามมรรคาสวรรค์”