เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 27 สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือใจคน
0027 สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกนี้ ไม่เคยใช่มารอสูรหรือภูตผีชั่วร้าย
นอกถ้ำ หลิงเจาค่อย ๆ เดินออกมา
ราตรีมืดลึก ภูเขาหยกพิสุทธิ์เงียบสงัด มีเพียงทางขุนเขาหลักที่ยังเห็นแสงไฟประปราย เหล่าผู้อาวุโสจากสำนักนิกายต่าง ๆ กำลังหารือเรื่องการประชุมกันตลอดคืน
เขาเงยหน้ามองไปทางขุนเขาชำระจิต มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
ป่านนี้กุยหลานคงหลับแล้วกระมัง
“อย่าไว้ใจผู้ใดมากเกินไป ต่อให้ผู้นั้นเป็นคนที่ใกล้ชิดเจ้าที่สุดก็ตาม...”
หลิงเจาทวนถ้อยคำนี้เบา ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงความโหดร้ายจนชวนให้ใจสั่น
“กุยหลานเอ๋ย กุยหลาน อาจารย์พูดถูก” เขาพึมพำ น้ำเสียงเจือความเวทนาที่แทบจับไม่ได้
“แต่มันสายไปแล้ว เจ้า...ไว้ใจข้ามาห้าร้อยปีแล้ว”