เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 รสชาติแห่งอิสรภาพ
0016 อิสระนี่...ช่างสุขใจยิ่งนัก!
“จุนซ่างเขา...หนีไปแล้ว!”
หนึ่งเค่อต่อมา ผู้อาวุโสทั้งเจ็ดก็มารวมตัวกันในตำหนักบรรทมของโม่ฉีเยวียน
เมื่อเห็นจดหมายลายมือสะบัดพลิ้วบนโต๊ะ ทุกคนก็นิ่งงันราวกลายเป็นหิน สีเลือดบนใบหน้าจางหายจนสิ้น
“เขา...เขากล้าได้อย่างไร?!” ผู้อาวุโสเผยเยี่ยนโกรธจนตัวสั่น ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ถ้วยชากระทบกันกรุ๊งกริ๊ง
“สุราของข้า! สุราชั้นดีไหที่ข้าซ่อนไว้แปดร้อยปี! แม้แต่ข้าเองยังเสียดายจนไม่กล้าชิมสักคำ!”
“จุนซ่างเขา...เอาอาภรณ์มายาพันลักษณ์ของข้าไปด้วยหรือ?”
ใบหน้าของผู้อาวุโสเจียงหวั่งซีดขาวราวกระดาษ แม้แต่เสียงยังสั่น “นั่นเป็นสมบัติที่ข้าทุ่มเทโลหิตหัวใจเก็บรักษามาสองพันปี แปลงรูปโฉมได้สารพัด ทั้งยังหลบเลี่ยงการตรวจจับจากฟ้าดินได้!”