กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 153 ฉันแย่งลูกชายของเธอ แล้วยังแย่งคนรักของเธอ รู้สึกอย่างไรบ้างล่ะ
กลางดึก ลมกรรโชกแรงซัดสาดหน้าต่างผุพังของกระท่อมหญ้าฟาง ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะส่องแสงริบหรี่วูบวาบ
เงาดำหลายร่างยืนล้อมโต๊ะไว้จนแน่นขนัด เสียงคำรามต่ำของหนึ่งในนั้นพลันระเบิดขึ้น “บอกแล้วว่าอย่าเคลื่อนไหวโดยพลการ อย่าเคลื่อนไหวโดยพลการ ทำไมถึงไม่ฟัง”
“หลายปีมานี้ หมากลับที่เราวางเอาไว้ เกือบจะถูกพวกตำรวจประชาชนถอนรากถอนโคนไปจนหมดแล้ว”
ชายผู้นั้นถูกความมืดมิดกลืนร่าง มีเพียงเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนราวกับเถาวัลย์คดเคี้ยว มุมโต๊ะถูกเขาบีบแน่นจนส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
“ขอโทษ เรื่องนี้ฉันรู้เรื่อง ฉันคิดว่าเธอแก้แค้นตระกูลหลินคงไม่กระทบกับแผนการของพวกเรา ก็เลยไม่ได้รายงานนาย” ชายผู้พูดมีรูปร่างผอมกะทัดรัด เขากล่าวขอโทษชายผู้กำลังเดือดดาลอย่างจริงใจ