กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 89 ที่แท้เธอก็คือโม่หรุ่ย
เถียนเซียงมองผู้หญิงที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงและส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั้งตัว พลางเอามือปิดจมูกแล้วโบกมือไปมา
“ทักทายตามปกติก็พอ”
“ฉันจะถ่ายรูปส่งไปให้คุณนายโม่”
ผู้ดูแลผู้ป่วยหลายคนเข้าใจความหมาย จึงถือสิ่งของที่ใช้ทรมานคนค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้โม่หรุ่ย
โม่หรุ่ยเห็นคนคุ้นเคยสองสามคนนั้นก็ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว
“อย่า อย่าเลย ฉันจะยอมกินยาแต่โดยดี”
“อย่าตีฉันเลย”
แต่ผู้ดูแลผู้ป่วยหลายคนกลับไม่สนใจ ลากตัวเธอออกมาตรง ๆ แล้วใช้เข็มขัดฟาดใส่แผ่นหลังของเธอ ไม่นานก็ฟาดจนเนื้อแตกหนังฉีก เลือดสด ๆ ย้อมชุดผู้ป่วยตัวบางของเธอจนแดงฉานในพริบตา
เถียนเซียงพอใจมาก จึงใช้กล้องถ่ายรูปไว้ภาพหนึ่ง