บทที่ 27 ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน กลัวเพียงภูตผีปีศาจ

ยามค่ำคืนมาเยือน สายลมหนาวพัดแรง จวนองค์หญิงชิ่งหยางสว่างไสวด้วยแสงโคมไฟ เพิ่มความอบอุ่นให้ค่ำคืนอันหนาวเย็น

ภายในห้องพักอันอบอุ่น องค์หญิงชิ่งหยางให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดออกไป ก่อนเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้นอนที่ปูด้วยขนสัตว์ เงยหน้ามองฮ่องเต้ลั่วกับรัชทายาทซึ่งเป็นพ่อลูกกัน พลางลูบท้องที่นูนใหญ่อยู่เป็นระยะ

เสด็จพี่ รัชทายาท พวกท่านมาที่จวนของข้าดึกดื่นเช่นนี้ มีเรื่องสำคัญอะไรจะปรึกษาหรือ

โดยเฉพาะเสด็จพี่ของนาง แม้พระองค์จะรักและเอ็นดูนางมาก แต่ในฐานะจักรพรรดิ พระองค์แทบไม่เคยเสด็จออกจากวัง คืนนี้เรียกได้ว่าหากไม่มีธุระสำคัญก็คงไม่เสด็จมา

วันนี้มีข่าวจากในวังว่าไทเฮาทรงกระอักพระโลหิตและหมดพระสติ คาดว่าคงเป็นเพราะเรื่องนี้ องค์หญิงชิ่งหยางจึงไม่คิดพูดจาอ้อมค้อมอีก และถามตรง ๆ ว่า