ตอนที่ 135 เช่นนั้นพวกเราก็ก่อกบฏได้ใช่หรือไม่?

ตอนที่ 135 เช่นนั้นพวกเราก็ก่อกบฏได้ใช่หรือไม่?

เว่ยเหยียนถ่มน้ำลายลงข้าง ๆ มองก้อนลูกเห็บก้อนแล้วก้อนเล่าที่กระหน่ำลงกลางลานบ้าน อดไม่ได้ที่จะจิ๊ปากกล่าวว่า “ไอ้แม่เอ๊ย ข้านึกว่าจะมีฝนตกเสียอีก ไม่คิดว่ากลับลงลูกเห็บทั้งลูกเห็บทั้งหลาย!”

พั่ก!

ลูกเห็บขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่ง ทะลุหลังคามุงจากลงมาตรงกลางกลุ่มคน เศษน้ำแข็งกระเด็นสูงลิ่ว!

เจ้าหน้าที่ทางการและทาสนักโทษรอบข้างต่างตกใจกลัวจนแตกฮือกระจัดกระจาย!

เกือบไปแล้ว หากช้าอีกเพียงครึ่งก้าว ศีรษะคงได้แตกเป็นเสี่ยง ๆ!

“ไอ้แม่เอ๊ย ข้ายังเคยเห็นลูกเห็บตกใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลย!” เว่ยเหยียนมองลูกเห็บในลานบ้านที่ราวกับก้อนหิน พลันรู้สึกหนังศีรษะชาวาบไปทั้งศีรษะ