กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 71 ที่นี่อัปมงคลเกินไปแล้วกระมัง?
เว่ยเหยียนกวาดสายตามองไปรอบด้าน เห็นเพียงดวงตะวันแรงกล้าลอยเด่นอยู่กลางฟ้า แสงแดดอันแผดเผาราวกับจะย่างคนให้แห้งเกรียม
ผืนป่าและขุนเขาโดยรอบเหี่ยวแห้งเหลืองมาตั้งแต่แรก เผยกลิ่นอายมรณะ ไม่ต้องกล่าวถึงนกและสัตว์ป่า แม้แต่เสียงลมสักแผ่วก็ไม่ได้ยิน เงียบสงัดจนใจคนขนลุกเกรียว
สิ่งที่ทำให้เว่ยเหยียนรู้สึกหนังศีรษะชาวาบยิ่งกว่า คือพวกผู้พลัดถิ่นที่ก่อนหน้านี้ตามหลังมาตลอดนั้น ไม่รู้ว่าหายไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เมื่อใด
กล่าวคือ บนทางหลวงสายนี้ในยามนี้ เหลือเพียงพวกเขากับสวีเชียนและพวกพ้อง