ตอนที่ 45 ต้นปรงพันปีออกดอกแล้ว

ตอนที่ 45 ต้นปรงพันปีออกดอกแล้ว

ทังเมิ่งได้สติกลับมาในที่สุด เขาก้มศีรษะ เดินอย่างแข็งทื่อเข้าไปเบื้องหน้าฮ่องเต้

สายฝนอันหนาวเย็นสาดซัดเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า หนาวเหน็บจับใจ ทว่าหาเทียบเท่าความร้อนผ่าวบนใบหน้าของเขาในยามนี้ไม่

ความละอองอายอันลึกซึ้งนั้น ทำให้เขาแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์

“ฝ่าบาท พระชายาอ๋องหนิงนาง…” ทังเมิ่งเช็ดเหงื่อเย็นที่ขมับ ไม่กล้ามองจักรพรรดิเฉิงเซี่ยนเลยแม้แต่น้อย ก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิเฉิงเซี่ยนมีสีพระพักตร์หม่นหมอง ดึงสายพระเนตรกลับจากรถม้าคันนั้นของพระชายาอ๋องหนิง พอหันมามองทังเมิ่ง สีพระพักตร์ก็มืดครึ้มน่ากลัว

“ราชครู เจ้ากลับยังมิสู้คนโง่สักคน เจ้าว่า เราจะเก็บเจ้าไว้ให้เปล่าประโยชน์อันใด”