กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 246 ขวงหั่วเจินเหรินอวดดีสมชื่อ ชายหญิงลึกลับ
พอใบไม้นั้นตกลงบนฝ่ามือของอสูรหิน ก็กลายเป็นต้นไม้ใหญ่ขึ้นมา
เงาต้นไม้ใหญ่ค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “เหล่าซาน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
“เจ้าตื่นแล้ว”
“หลับไปตั้งพันปี ก็ถึงเวลาตื่นแล้ว”
“คราวนี้เจ้าเห็นอะไรอีกล่ะ?”
“เห็นความหวัง”
พอได้ยินแบบนั้น เหล่าซานก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง
“เหล่าซู่ จริงหรือ?”
“ทุกสิ่งในโลก ทั้งเหตุและผล ทั้งการเวียนว่าย ล้วนมีกฎของมัน เหล่าทวยเทพล้มตาย อสูรเสื่อมถอย มนุษย์ก้าวขึ้นมา และตอนนี้ความหวังก็ปรากฏแล้ว พวกเราตามหายุคบรรพกาล แล้วสักวันพวกเราจะได้กลับไป”