ตอนที่ 265 เจ้าตัวเล็กทั้งสาม

อย่าเห็นว่าต้าป่าวอายุยังน้อย เขามีความรับผิดชอบสมกับเป็นพี่ชาย เขาก้าวไปข้างหน้าแบกป้ายบรรพชนของท่านบรรพาจารย์ขึ้นหลัง มือข้างหนึ่งจูงเอ้อร์ป่าว อีกมือหนึ่งจูงหว่านเป่า

ยายหมอผีซูกับป้าหวูสองคนเก็บสัมภาระไม่ทันแล้ว

จึงปิดประตูก้าวออกจากบ้านทันที

ป้าหวูแปลกใจเล็กน้อย “คุณย่าซู เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”

ยายหมอผีซูไม่กล้าเดินไปทางถนนใหญ่ในที่สุด พลางชี้ไปยังเส้นทางสายเล็กที่ผู้คนไม่ค่อยสัญจร “พวกเราไปทางนั้นกันเถอะ”

“เปลือกตาฉันมันกระตุก ใจคอไม่ดี รู้สึกไม่ชอบมาพากลอยู่ตลอด”

ป้าหวู “……”

“สหายซูก่อนไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ได้ตั้งใจทิ้งยันต์ไว้ให้สองสามแผ่น น่าจะไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง”

ยายหมอผีซูส่ายหน้า “จะอาศัยว่ามียันต์คุ้มกายแล้วไม่สนใจอะไรไม่ได้ อีกฝ่ายอยู่ในที่มืดทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธี พวกเราเองก็มีเวลาที่ปกป้องเอาไว้ไม่อยู่เหมือนกัน”

ป้าหวูฟังแล้วก็เห็นว่าเป็นจริงตามนั้น