ตอนที่ 259 เสี่ยวชี แม่เองนะลูก

จ้านเป่ยเหิงกอดซูเสี่ยวชีไว้แน่น “เสี่ยวชี คุณยังมีฉัน มีเด็ก มีย่า...”

สำหรับพ่อแม่ของร่างเดิม ซูเสี่ยวชีไม่ได้รู้สึกปวดใจแม้แต่น้อย

สำหรับเธอแล้ว พวกเขาก็แค่คนแปลกหน้าเท่านั้น

หากคงอยู่แค่ในคำบอกเล่า มันจะดีสักแค่ไหนกัน

วันเวลาของซูเสี่ยวชีเริ่มยุ่งและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ช่วงไม่กี่วันนี้จ้านเป่ยเหิงอยู่บ้าน เธอจึงสบายขึ้นมาก

“ฉันไปบ้านที่พวกเราซื้อไว้ ไปทำความสะอาดแล้วก็เปิดให้อากาศถ่ายเทมาแล้ว” จ้านเป่ยเหิงตั้งใจไปทำความสะอาดบ้านหลังนั้น และกวาดใบไม้ร่วงในลานบ้านจนสะอาดเอี่ยม

ได้พูดคุยสัพเพเหระกับเพื่อนบ้านสองสามประโยค

เผยให้รู้โดยไม่เจตนาว่าเขาเปลี่ยนอาชีพหลังปลดประจำการมาจากสมรภูมิตะวันตกเฉียงใต้

ทำให้ผู้คนแถวนั้นบอกต่อกันปากต่อปาก

ไม่ใช่ว่าจ้านเป่ยเหิงระแวงเกินไป แต่เขารู้ว่าบ้านหลังนั้นเก็บของล้ำค่าที่ซูเสี่ยวชีนำมาไว้มากมาย แม้จะแปะยันต์ไว้แล้ว แต่ก็กลัวจะเจอคนไม่เปิดตาทิพย์มาคอยจับจ้อง