กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้านเป่ยเหิงก้าวเท้ายาว ๆ สองก้าวเดินเข้ามา โอบเอวอุ้มซูเสี่ยวชี “สีหน้าคุณแย่ขนาดนี้ เปลืองเรี่ยวแรงไปไม่น้อยเลย”
“นอนพักสักหน่อยก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันทำกับข้าวให้คุณกิน”
ซูเสี่ยวชียิ้มหวาน
“อืม ฉันอยากกินไข่ตุ๋น”
“ได้”
“บอกพี่สองด้วยว่าให้โทรศัพท์ไปที่สถานีตำรวจโจวจี๋ในมี่อวิ๋น คนพวกนั้นที่โดนอัสนีสายฟ้าผ่าเป็นสายลับของประเทศอันหนาน” ซูเสี่ยวชีหาวออกมาคำหนึ่งแล้วหลับตาลง
“จ้านหมินหวงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แถมเขายังฆ่าคนไปคนหนึ่ง”
เธอเกรงว่าคนพวกนั้นจะนึกว่าคนที่ตายไปโดนฟ้าผ่าตาย
“ได้”
น้ำเสียงของจ้านเป่ยเหิงสงบนิ่งยิ่งนัก ไม่ปรากฏอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย