ตอนที่ 233 สภาพของฉันตอนนี้ปกติไหม?

ถุงใส่ศพวางอยู่บนเตียง ดวงจิตดวงกายฉินฮ่าวหนานหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เขาร้องเรียกพี่คำหนึ่ง นอกจากจ้านเป่ยเหิงจะปรายตามองอย่างเย็นชาแล้วก็ไม่มีใครสนใจเขาอีก

ในอกของฉินฮ่าวอวี่มีกระแสลมปั่นป่วนพลุ่งพล่าน

“คนแซ่จ้าน”

เฉียวเจิ้นตงรีบกะโผลกกะเผลกเดินเข้ามา “อย่าโกรธไปเลย”

จ้านเป่ยเหิงกอดอก แค่นหัวเราะ

“เกลียดคนแซ่จ้านขนาดนั้น ถ้างั้นนายก็พาน้องชายนายกลับไป นายช่วยเองเป็นไง?”

บุตรชายคนโตตระกูลฉินผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวง ปกติพูดคำไหนคำนั้น ฝันยังไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสักวันที่ต้องตกต่ำจนถูกคนที่ตัวเองเกลียดตอกกลับจนไม่กล้าเถียง

จ้านเป่ยเหิงแค่นเสียงหึในจมูก

“พาไปสิ”

เปลวโทสะของฉินฮ่าวอวี่พุ่งขึ้นสมองทันที