กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เจี่ยงเจี้ยนฟางร้องไห้ซบลงในอ้อมอกของจ้านหมินเต๋อ ต้องยอมรับว่าในใจของจ้านหมินเต๋อเองก็โล่งอกขึ้นมาเปลาะหนึ่ง
อย่างไรเสียก็ทำใจไม่ได้ที่จะเห็นลูกสาวถูกจับกุม
ซูเสี่ยวชีรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั่วร่างเหือดหาย เธอลุกขึ้นยืนหมายจะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน
ขอบตาของโจวเยวี่ยแดงก่ำ
เธอรีบลุกขึ้นประคองซูเสี่ยวชีเดินขึ้นบันได จางเฉียงเองก็เดินตามขึ้นมาด้วย
ทั้งสองคนประคองซูเสี่ยวชีให้นั่งลงบนเตียง
“เสี่ยวชี เธอนอนพักสักหน่อยเถอะ”
ทั้งสองคนไม่รู้จะพูดอะไรกัน รู้สึกเพียงว่าพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
ซูเสี่ยวชีเอนตัวลงนอนบนเตียง พลางพึมพำออกมาว่า
“คิดถึงเป่ยเหิงจัง”