กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทุกคนกลายร่างเป็นลำแสงพุ่งวาบไปปรากฏอยู่เหนือน่านฟ้าของค่ายกล จุดแสงดาวระยิบระยับรวมตัวกันกลายเป็นดาวดวงใหญ่ดวงหนึ่ง
เมื่อเห็นสีหน้าของซูเสี่ยวชีซีดเผือด แววตาเคร่งเครียดจริงจัง
ในดวงตามีหยาดน้ำตาแห่งความน้อยใจเอ่อคลอ
คำสั่งสอนดุด่าที่ตั้งใจจะเอ่ยแต่แรกพลันเปลี่ยนรสชาติไป
นึกอยากจะกลายร่างเป็นกายเนื้อ แล้วซัดพวกคนในโถงเทพหมอผีจนขี้แตกทะลักออกปากเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ศิษย์หลานคนเก่ง ฆ่าพวกมันให้ตาย มีท่านบรรพาจารย์คอยหนุนหลัง ไม่ต้องกลัว”
ท่านบรรพาจารย์ทรราชเสียงดังกังวานปานระฆัง “ไม่สบอารมณ์ก็ระบายออกมา ข้างบนมีพวกเราอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะสู้ไม่ชนะ”
“พวกเราจะขยันสู้เอง เธอปล่อยจอยนอนราบนอนราบได้เลย”
“ปล่อยให้สามีของศิษย์หลานลงมือ ผู้ชายที่ตีคนไม่เป็นก็เปลี่ยนทิ้งซะ”
“เด็กดี ไม่สบอารมณ์ก็ซัดคนอื่นซะ”