ตอนที่ 167 จ้านเป่ยถิงกับโจวเยวี่ย

คิดมาถึงตรงนี้ ซูเสี่ยวชีจึงหันไปมองเธอ “เป็นไปได้ไหมว่า จ้านเป่ยถิงชอบเธอ เพียงแต่เขาคิดว่าตัวเองทรยศต่อเจตจำนงแรกเริ่มของตัวเอง”

โจวเยวี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขื่น

“ฉันปล่อยวางแล้ว ที่ผ่านมาเป็นฉันเองที่ดันทุรังเกินไป แม้จะเจ็บปวดใจจนแทบหายใจไม่ออก ก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง”

“ฉันพูดถูกใช่ไหม”

โจวเยวี่ยหน้าตาสะสวย บนร่างมีประกายความงามแบบผู้มีความรู้และสุขุมสงบ

อีกทั้งยังมีกลิ่นอายความเศร้าจาง ๆ ปกคลุมอยู่รอบกาย

“ถูก”

ปากซูเสี่ยวชีบอกว่าถูก แต่ในใจกลับไม่อยากให้คนแบบนี้ต้องเดินซ้ำรอยทางเดิม

หลังจากจ้านเป่ยถิงเดินออกมา ก็เห็นโจวเยวี่ยกับซูเสี่ยวชีนั่งอยู่ด้วยกัน

เขาขมวดคิ้วมุ่น