ตอนที่ 146 เจ้าคนโง่นั่นคือพ่อแกหรือ?

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ต่งชุนเสี่ยวตุ๋นซุปไก่ยกมาให้ “สหายซู ฉันตุ๋นซุปไก่มาสองชั่วโมงแล้ว หมอบอกว่าเหมาะสำหรับคนป่วยมาก”

ในมือเธอถือหม้ออะลูมิเนียม ตรงข้อมือยังคล้องตะกร้าไว้อีกหนึ่งใบ

ข้างในมีซาลาเปาและหมั่นโถวอยู่สองสามลูก

ด้านใต้ซาลาเปากับหมั่นโถวมีไข่ต้มซ่อนอยู่อีกหลายฟอง

ซูเสี่ยวชีรับมาแล้วยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน

“วันหน้าไม่ต้องเอามาให้อีกแล้ว การได้เจอเธอก็ถือว่าสวรรค์ให้ฉันช่วยเธอสักแรง”

เธอนำป้ายบรรพชนของท่านบรรพาจารย์ออกมาวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง

นำซาลาเปาและไข่ต้มไปวางเรียงไว้ด้านหน้า

จุดธูปสามดอกปักลงไปอย่างนอบน้อม ปากก็พึมพำอะไรสองสามคำ

ต่งชุนเสี่ยว “……?”