กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวอู๋: ……? “ฉันก็แค่รู้สึกว่าเธอพึ่งพาไม่ได้”
เสี่ยวอู๋ดึงดันจะตามมาให้ได้ ก็เพียงแค่อยากพบหน้าพ่อที่เขาไม่มีภาพจำเลยสักนิด
ซูเสี่ยวชียกมือใช้กายาดวงจิตฟาดเขาไปทีหนึ่ง
“โอ๊ย ใครตีฉันเนี่ย”
“ไม่ได้คิดเงินแกสักแดง ยังกล้ามาพูดเหลวไหลแถวนี้อีก เดี๋ยวคุณย่าทวดจะซัดแกให้เละเลย” เงามายาของซูเสี่ยวชีปรากฏขึ้น
เสี่ยวอู๋: “?”
“ผีเหรอ”
“ผีหัวแกน่ะสิ” ซูเสี่ยวชีทำท่าทางเหมือนอีกฝ่ายไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง “แกมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อมาเจอผีหรือไง”
“ทำเป็นตื่นตูมไปได้”
ลมสายหนึ่งพัดโชยมา